column

Door de gruwelijke aardbevingen in Haïti en Chili, de omstreden val van het kabinet, de drama’s tijdens de Olympische Spelen en de spannende gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart, zouden we bijna iets over het hoofd zien. Iets in ons eigen land. Iets groots. Een groeiend ongenoegen. Niet tegen de islamisering of andere flauwe kul. Nee, het is fundamenteler. Ons vaderland wordt bedreigd, al een poos. Een koude oorlog woedt. Speciale eenheden en spin doctors zijn de afgelopen tijd gemobiliseerd. Ondersteunende organisaties zijn opgetuigd. Een heuse veldslag is onvermijdelijk.

Bij mij om de hoek staat een kerk. Een klassiek ontwerp. Een kind herkent het. Kruisplattegrond, grote gladgelakte voordeur, hoge ramen en een toren met een (analoge) klok eraan. Bovenin die toren hangen klokken en bellen. De kerk, als bouwkundig object, als religieus logo in deze moderne tijd, fascineert me. Vooral die toren. Het wil iets zeggen. Maar wat?

Voor deze column ben ik in een café gaan zitten, pal tegenover die kerk. Ter inspiratie. Aan een tafeltje bij het raam heb ik hem vol in het vizier. Laptop open, kop koffie naast me. Go.

‘Nederlanders gaan minder op visite’, lees ik in de krant. Vooral jongeren en hoogopgeleiden hebben er geen trek meer in. Een klein bericht, maar een groot signaal. Visite is een begrip in onze cultuur. Even een bakkie doen, spontaan aanwaaien. Iets dorps, iets typisch Nederlands. Nog geen dertig jaar geleden zong Lenny Kuhr haar huis vol visite de hitlijsten in en nu keren we het de rug toe. Zijn we het ontgroeid?

Deze website bestaat uit een broncode, computertaal. Voor de meesten van ons een onbegrijpelijke wirwar van tekens, letters en cijfers. Gelukkig hebben wij een webbrowser op onze computer, die dat keurig en vlot voor ons vertaalt in beelden en teksten, in dit geval over ruimtelijke kwaliteit in Gelderland. Feitelijk zie je een behapbare ‘projectie’ van die broncode. De broncode zelf is opgeslagen op een server. Waar dat is, weten we meestal niet.

Is het je wel eens opgevallen dat oude bomen mooier zijn dan jonge bomen? Zet een oude knokige eik naast een piepjong exemplaar en we vergapen ons aan die oude. Zelfde bij een volwassen rode beuk en een iel straatboompje. Wat is een statige kasteellaan met slechts manshoge beukjes? Lekker slenteren in een pas aangeplant bos? Afspreken bij de kleine kastanje? Nee, oude bomen, daar gaat het om. We knuffelen ze zelfs, zorgen voor ze, beschermen ze.